فریادم برآمد دگر طاقت سکوتم  نیست 

 

چرا درمنجلاب یأس خوابیده ایم؟ 

چرا اینسان، چوحیوان، بی هدف سرگشته می گردیم  

چرا برق نگاهمان دمادم روبه خاموشیست؟   

 چرا نامردی ها، حق کشی ها، در سیه چال رذالت غوطه خوردن

پیش ما اینقدرمعمول است

چرا چو بردگان باغل رنج بسته ایم ؟

چرا شکسته است بال، وروزمان همه ازشب سیه ترست؟  

چرا آن سوی وادی عالم رانمی بینیم؟

                                                 ((آنسوی دریاها شهریست))   

چرا چون مردگان در اوهام سیاه خویش مدفونیم ؟

چرا اینگونه خاموشیم؟

چرا زنجیر استعمار فکر خویش را پیوسته چون افسار در دنبال خود داریم؟

چرا ننگ مذلت را برخود هموار می سازیم؟

چرا افسانه می گوییم  وبا افسانه هاشادیم؟؟؟؟

چرا  فقط تباهی ها را تقلید می کنیم؟

چرا ته مانده جام ها را مستانه می نوشیم؟

چرا گم کرده ایم ره به چاه می رویم؟ 

چرا تشنه لبان می دویم درپی سراب ها ؟                                                 یکی نیست پرسد ما را که                   

 تا به کی می پرسی چرا؟

   هرکس احوالی دارد  که لایق آنست

 

ما لایقیم...............................؟

                    درد دارد دلم

       درد دارد دلم

    کیست که برخیزد ازین

خواب صبح دم هزاره

؟!