LX313

تا شدن در ماست همه فضیلت ها دست یافتنی و همه رذیلت ها محو شدنی است وقتی شدن مرد

+ عقاب و زاغ

صحنه اول

 

 

(( گویند زاغ سیصد سال بزید و گاه از این قدر نیز بگذرد.... عقاب را سال عمر سی بیش نباشد.))

 

 

گشت غمناک دل و جان عقاب                                  چو ازو دور شد ایام شباب

دید کش دور به انجام رسید                                     آفتابش به لب بام رسید

باید از هستی دل بر گیرد                                        ره سوی کشور دیگر گیرد

خواست تا چاره ی نا چار کند                         دارویی جوید و در کار کند

صبحگاهی ز پی چاره ی کار                         گشت برباد سبک سیر سوار

گله کاهنگ چرا داشت به دشت                        ناگه ا ز وحشت پر و لوله گشت

وان شبان ، بیم زده ، دل نگران                        شد پی بره ی نوزاد دوان

کبک ، در دامن خار ی آویخت                         مار پیچید و به سوراخ گریخت

آهو استاد و نگه کرد و رمید                            دشت را خط غباری بکشید

لیک صیاد، سر دیگر داشت                            صید را فارغ و آزاد گذاشت

چاره ی مرگ ، نه کاریست حقیر                      زنده را دل نشود از جان سیر

صید هر روزه به چنگ آید زود                        مگر آن روز که صیاد نبود

 

صحنه دوم

 

آشیان داشت بر آن دامن دشت                                زاغکی زشت و بد اندام و پلشت

سنگ ها از کف طفلان خورده                               جان ز صد گونه بلا در برده

سا ل ها زیسته افزون ز شمار                                شکم آکنده ز گند و مردار

بر سر شاخ ورا دید عقاب                                      ز آسمان سوی زمین شد به شتاب

گفت: ای دیده ز ما بس بیداد                                    با تو امروز مرا کار افتاد

مشکلی دارم اگر بگشایی                                       بکنم آن چه تو می فرمایی

گفت:" ما بنده ی در گاه توییم                                   تا که هستیم هوا خواه تو ییم

بنده آماده بود ، فرمان چیست                            جان به راه تو سپارم ، جان چیست ؟

دل ، چو در خدمت تو شاد کنم                            ننگم آید که ز جان یاد کنم  

این همه گفت ولی با دل خویش                   گفت و گویی دگر آورد به پیش

کاین ستمکار قوی پنجه ، کنون                    از نیاز است چنین زار و زبون

لیک ناگه چو غضبناک شود                          زو حساب من و جان پاک شود

دوستی را چو نباشد بنیاد                           حزم را باید از دست نداد

در دل خویش چو این رای گزید                      پر زد و دور ترک جای گزید

زار و افسرده چنین گفت عقاب                    که :‹‹ مرا عمر ، حبابی است بر آب

راست است این که مرا تیز پر است              لیک پرواز زمان تیز تر است

من گذشتم به شتاب از در و دشت                به شتاب ایام از من بگذشت

گر چه از عمر ،‌دل سیری نیست                    مرگ می آید و تدبیری نیست

من و این شهپر و این شوکت وجاه                  عمرم از چیست بدین حد کوتاه؟

تو بدین قامت و بال ناساز                              به چه فن یافته ای عمر دراز ؟

پدرم نیز به تو دست نیافت                              تا به منزلگه جاوید شتافت

لیک هنگام دم باز پسین                                چون تو بر شاخ شدی جایگزین

از سر حسرت بامن فرمود                              کاین همان زاغ پلید است که بود

عمر من نیز به یغما رفته است                         یک گل از صد گل تو نشکفته است

 چیست سرمایه ی این عمر دراز ؟                     رازی این جاست،تو بگشا این راز     زاغ گفت : ‹‹ ار تو در این تدبیری                        عهد کن تا سخنم بپذیری

عمرتان گر که پذیرد کم و کاست                        دگری را چه گنه ؟ کاین ز شماست

ز آسمان هیچ نیایید فرود                                  آخر از این همه پرواز چه سود ؟

پدر من که پس از سیصد و اند                            کان اندرز بد و دانش و پند

بارها گفت که برچرخ اثیر                                  بادها راست فراوان تاثیر

بادها کز زبر خاک وزند                                      تن و جان را نرسانند گزند

هر چه ا ز خاک ، شوی بالاتر                             باد را بیش گزندست و ضرر

تا بدانجا که بر اوج افلاک                                    آیت مرگ بود ، پیک هلاک

ما از آن ، سال بسی یافته ایم                            کز بلندی ،‌رخ برتافته ایم

 

زاغ را میل کند دل به نشیب                               عمر بسیارش از آن گشته نصیب

دیگر این خاصیت مردار است                               عمر مردار خوران بسیار است

گند و مردار بهین درمان ست                              چاره ی رنج تو زان آسان ست

خیز و زین بیش ،‌ره چرخ مپوی                            طعمه ی خویش بر افلاک مجوی

 ناودان ، جایگهی سخت نکوست                        به از آن کنج حیاط و لب جوست  

من که صد نکته ی نیکو دانم                               راه هر برزن و هر کو دانم

خانه ، اندر پس باغی دارم                                  وندر آن گوشه سراغی دارم

 خوان گسترده الوانی هست                              خوردنی های فراوانی هست ››

****

 

آن چه ز آن زاغ چنین داد سراغ                            گندزاری بود اندر پس باغ

بوی بد ، رفته ا زآن ، تا ره دور                               معدن پشه ، مقام زنبور

نفرتش گشته بلای دل و جان                           سوزش و کوری دو دیده از آن

  آن دو همراه رسیدند ز راه                                زاغ بر سفره ی خود کرد نگاه

گفت : ‹‹خوانی که چنین الوان ست                      لایق محضر این مهمان ست

می کنم شکر که درویش نیم                                خجل از ما حضر خویش نیم ››

گفت و بنشست و بخورد از آن گند                          تا بیاموزد از او مهمان پند

صحنه سوم

 

عمر در اوج فلک برده به سر                                  دم زده در نفس باد سحر

ابر را دیده به زیر پر خویش                                    حیوان را همه فرمانبر خویش

 بارها آمده شادان ز سفر                                    به رهش بسته فلک طاق ظفر

سینه ی کبک و تذرو و تیهو                                  تازه و گرم شده طعمه ی او

اینک افتاده بر این لاشه و گند                               باید از زاغ بیاموزد  پند

بوی گندش دل و جان تافته بود                              حال بیماری دق یافته بود

 

  دلش از نفرت و بیزاری، ریش                              گیج شد،بست دمی دیده خویش

یادش آمد که بر آن اوج سپهر                                هست پیروزی و زیبایی و مهر

فر و آزادی و فتح و ظفرست                                 نفس خرم باد سحرست

دیده بگشود به هر سو نگریست                            دید گردش اثری زین ها نیست

آن چه بود از همه سو خواری بود                            وحشت و نفرت و بیزاری بود

بال بر هم زد و بر جست ازجا                                 گفت : که ‹‹ ای یار ببخشای مرا

سال ها باش و بدین عیش بناز                               تو و مردار تو و عمر دراز

من نیم در خور این مهمانی                                    گند و مردار تو را ارزانی

گر در اوج فلکم باید مرد                                         عمر در گند به سر نتوان برد ››

****

 

شهپر شاه هوا ، اوج گرفت                                    زاغ را دیده بر او مانده شگفت

سوی بالا شد و بالاتر شد                                      راست با مهر فلک ، همسر شد

لحظه یی چند بر این لوح کبود                                 نقطه یی بود و سپس هیچ نبود

 

پرویز ناتل خانلری

 

 

 

نویسنده : LX313 ; ساعت ٢:٠۸ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۳ اسفند ۱۳۸٩
comment نظرات () لینک


+ توبه نامه گالیله

من، گالیلئو گالیله، فرزند وینچنزو گالیله اهل فلورانس ، در سن هفتاد سالگی، در حضور دادگاه عادل، در برابر شما زانو زده و در برابر کتاب مقدس که در برابر من است سوگند یاد می کنم که همواره به جمله این کتاب و آنچه پاپ مقدس و کشیشان کلیسای کاتولیک می گویند اعتقاد داشته و به لطف خداوند متعال در آینده نیز اعتقاد خواهم داشت.

اعلام می کنم که نظر من در مورد اینکه خورشید ثابت است و زمین به دور آن می چرخد، یک تفکر باطل ، الحادی و نادرست و گمراه کننده بود که نمی بایست در هیچ جا، تدریس شود ، مورد بحث قرار گرفته یا مورد استناد قرار گیرد. واقعیت مشخص و روشن این است که زمین مسطح و ثابت است و همانگونه که هر کسی می داند و هر روز می بیند، این خورشید و تمام ستارگان هستند که به دور زمین می چرخند. این اعتقاد من است و در آینده نیز از این اعتقاد برنخواهم گشت.

می خواهم در برابر شما اعلام کنم که در خلوت خود ، نور حقیقت در دل من راه یافته و به خوبی درک کردم که آنچه قبلاً گفته بودم اشتباه بوده و از کرده خود پشیمانم و هر محکومیت و جزایی که برای من تعیین شود با خوشحالی پذیرا خواهم شد و امیدوارم به سزای خود در گمراهی بخش زیادی از جامعه برسم.

در صورتی که از هر یک از موارد فوق تخطی کرده و در آینده به تفکر نادرست خویش بازگردم، مسئولیت و تبعات این خطای نابخشودنی را به طور کامل می پذیرم. من برای اینکه از صحت و دقت اعترافات خود مطمئن باشم همه چیز را از قبل روی این برگه نوشته و برای شما خواندم و اعلام میکنم که این برگه، رسم الخط خود من و ذهنیات و اعتقادات شخصی من بوده و بدون هرگونه فشار و تأثیری از بیرون، نگاشته شده است....

                                                      از سیب سرخ  http://sssibesorkh.blogfa.com

نویسنده : LX313 ; ساعت ٩:٢٢ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٤ اسفند ۱۳۸۸
comment نظرات () لینک


+ سلام

 

                                                          سلام فاحشه!

تعجب کردی!؟... می دانم در کسوت مردان آبرومند،

اندیشیدن به تو رسم، و گفتن از تو ننگ است اما می خواهم برایت بنویسم!
شنیده ام، تن می فروشی، برای لقمه نان! چه گناه کبیره ای...! می دانم که می دانی همه ترا پلید می دانند، من هم مانند همه ام
راستی روسپی! از خودت پرسیدی چرا اگر در سرزمین من و تو، زنی زنانگی اش را بفروشد که نان در بیارد رگ غیرت اربابان بیرون می زند !!اما اگر همان زن کلیه اش را بفروشد تا نانی بخرد و یا شوهر زندانی اش آزاد شود این «ایثار» است ! مگر هردواز یک تن نیست؟ مگر هر دو جسم فروشی نیست؟
تن در برابر نان ننگ است
بفروش! تنت را حراج کن... من در دیارم کسانی را دیدم که دین خدا را چوب می زنند به قیمت دنیای شان
شرفت را شکر که اگر می فروشی از تن می فروشی نه از دین
شنیده ام روزه می گیری،
غسل می کنی،
نماز می خوانی،
چهارشنبه ها نذر حرم امامزاده صالح داری،
رمضان بعد از افطار کار می کنی،محرم تعطیلی.
من از آن می ترسم که روزی با ظاهری عالمانه، جمعه بازار دین خدا را براه کنم، زهد را بساط کنم، غسل هم نکنم، چهارشنبه هم به حرم امامزاده صالح نروم، پیش از افطار و پس از افطار مشغول باشم، محرم هم تعطیل نکنم!
فاحشه!!!... دعایم کن

                                                              مهراد ایرانی  http://www.iran-far.com

نویسنده : LX313 ; ساعت ٥:٠٦ ‎ب.ظ ; جمعه ٢۳ بهمن ۱۳۸۸
comment نظرات () لینک


+  

 

نویسنده : LX313 ; ساعت ۱٠:٥۳ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢ تیر ۱۳۸۳
تگ ها:
comment نظرات () لینک


+  

     عشق        آزادی     عدالت

نویسنده : LX313 ; ساعت ۱۱:۳٤ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢٧ خرداد ۱۳۸۳
تگ ها: عشق و آزادی و عدالت
comment نظرات () لینک


+ سکوت

               سکوت

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است

                                           اعتراف به عشق های نهان وشگفتی های برزبان نیامده از حرکات ناکرده

ودراین سکوت حقیقت ها نهفته است

                                              حقیقت تو من

                                       «مارگوت بیگل» ترجمه: احمدشاملو 

خزان عشق

نویسنده : LX313 ; ساعت ۱۱:٢٦ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢٧ خرداد ۱۳۸۳
comment نظرات () لینک


+  

            

              فریادم برآمد دگر طاقت سکوتم  نیست 

 

چرا درمنجلاب یأس خوابیده ایم؟ 

چرا اینسان، چوحیوان، بی هدف سرگشته می گردیم  

چرا برق نگاهمان دمادم روبه خاموشیست؟   

 چرا نامردی ها، حق کشی ها، در سیه چال رذالت غوطه خوردن

پیش ما اینقدرمعمول است

چرا چو بردگان باغل رنج بسته ایم ؟

چرا شکسته است بال، وروزمان همه ازشب سیه ترست؟  

چرا آن سوی وادی عالم رانمی بینیم؟

                                                 ((آنسوی دریاها شهریست))   

چرا چون مردگان در اوهام سیاه خویش مدفونیم ؟

چرا اینگونه خاموشیم؟

چرا زنجیر استعمار فکر خویش را پیوسته چون افسار در دنبال خود داریم؟

چرا ننگ مذلت را برخود هموار می سازیم؟

چرا افسانه می گوییم  وبا افسانه هاشادیم؟؟؟؟

چرا  فقط تباهی ها را تقلید می کنیم؟

چرا ته مانده جام ها را مستانه می نوشیم؟

چرا گم کرده ایم ره به چاه می رویم؟ 

چرا تشنه لبان می دویم درپی سراب ها ؟                                                 یکی نیست پرسد ما را که                   

 تا به کی می پرسی چرا؟

   هرکس احوالی دارد  که لایق آنست

 

ما لایقیم...............................؟

                    درد دارد دلم

       درد دارد دلم

    کیست که برخیزد ازین

خواب صبح دم هزاره

؟!  

نویسنده : LX313 ; ساعت ٤:٤۳ ‎ب.ظ ; جمعه ۸ خرداد ۱۳۸۳
comment نظرات () لینک